Disability Pride

Disability Pride is een beweging en identiteit die beperking bevestigt als een natuurlijk onderdeel van menselijke diversiteit, niet als iets om te verbergen of te beklagen. De vlag van Ann Magill heeft een antracietkleurig veld met vijf diagonale strepen: rood voor fysieke beperkingen, goud voor neurodivergentie, wit voor onzichtbare en niet-gediagnosticeerde beperkingen, blauw voor psychische aandoeningen, waaronder angst en depressie, en groen voor zintuiglijke beperkingen.

De gedempte kleuren en rechte strepen zijn gekozen zodat de vlag veilig is voor mensen met visueel uitgelokte aandoeningen zoals migraine en epileptische aanvallen.

Ann Magill, een schrijver en activist met een beperking die cerebrale parese heeft, ontwierp de vlag omdat ze iets wilde waarrond de disability-gemeenschap zich zichtbaar kon scharen, na een evenement voor de verjaardag van de Americans with Disabilities Act dat volgens haar uit het publieke zicht was weggestopt. Ze heeft gezegd dat de moorden op bewoners met een beperking in het zorgcentrum Tsukui Yamayuri En in Sagamihara, Japan, in juli 2016 die wens in daden omzetten, en haar van "I want a flag" naar "We need a flag. We need to be visible." brachten. Ze postte het ontwerp op 10 augustus 2016. Die eerste versie was een zwart veld met een zigzag van vier felle strepen; een vijfde, witte streep voor onzichtbare en niet-gediagnosticeerde beperkingen kwam er later bij, nadat iemand uit de gemeenschap haar daar rechtstreeks om vroeg.

Op 4 juni 2019 zag ze formeel af van alle auteursrechten. Ze schreef dat ze "officially waived all copyright claims to this flag, and registered it under International Public Domain." Haar redenering was dat vlaggen aan het publiek horen, en dat ze niet wilde dat mensen uit angst voor haar zouden aarzelen om dingen te maken. Heel wat secundaire bronnen, waaronder enkele grote encyclopedieën, geven 2019 op als het jaar waarin de vlag gemaakt werd. 2019 is het jaar waarin de vlag breed begon te circuleren, niet het jaar waarin ze ontworpen werd.

In juli 2021 vernam Magill dat de zigzag bij het scrollen op een scherm een stroboscoopeffect kon geven, wat een risico vormde voor mensen met epilepsie en voor mensen met migraine. Ze reageerde door het probleem op te lossen in plaats van het ontwerp te verdedigen. Op basis van suggesties uit de gemeenschap trok ze de strepen recht tot één diagonale band, verzachtte ze het zwarte veld tot antraciet, dempte ze de kleuren, haalde ze de zwarte scheidingslijnen tussen de strepen weg en groepeerde ze de warme en de koele kleuren opnieuw, zodat de vlag duidelijker leesbaar is voor kleurenblinde mensen. De visueel veilige versie werd op 13 oktober 2021 gepubliceerd. Magill heeft gezegd dat net die herwerking de vlag echt representatief maakt, omdat de gemeenschap samenkwam om een probleem op te lossen.

Over de huidige vlag zegt Magill: rood voor fysieke beperkingen; goud voor neurodivergentie, gekozen als visuele woordspeling, omdat het scheikundige symbool voor goud Au is en autism begint met "au"; wit voor onzichtbare beperkingen; blauw voor "mental illness, anxiety and depression"; en groen voor zintuiglijke beperkingen, "like deafness, blindness, lack of smell." Over het veld heeft ze gezegd dat het staat voor "the anger and mourning over the eugenics and the neglect that disabled people have to fight against."